Doğurganlık düşüşü kültürel bir çözülmeye değil, derinleşen bir toplumsal yeniden üretim krizine işaret ediyor. Çözüm kadınları eve çağırmakta değil, güvenceli istihdamı ve kamusal bakım hizmetlerini güçlendirmekte.
1947’de yayımlanan BM Ulusal Hesaplar raporu ve 1953’te standarda dönüşen çerçeve, hane içinde üretilen hizmetleri ekonomik üretimin dışında tuttu. Gerekçe “bilinçli bir uzlaşıydı”. O uzlaşı hâlâ sürüyor.
Bu yazı, kalkınmakta olan ülkelerde sermaye hareketleri serbestleşmesinin, ticarete konu olan sektörlerdeki kadın istihdamını hangi yollardan etkilediğini açıklamaktadır.
Nüfusun yaşlanması ve göçmen karşıtlığının artmasıyla, iş gücü açıkları büyümeyi tehdit ediyor. Demografik fırsat penceresinin kapandığı Türkiye'de, kadın istihdamı bu açıkları kapatabilecek kritik bir kaynak.
Ev Gençleri tanımı net bir çerçeveye sahip midir? Kavram ve hesaplama çeşitliliğinden, toplumsal cinsiyet farklılıklarına kadar bulanık bir tanımla karşı karşıyayız.
Türkiye’de kadın istihdamı son yirmi yılda sınırlı bir artış gösterirken, bu artış büyük ölçüde eğitim bileşiminin değişiminden kaynaklanıyor; kamusal bakım hizmetlerinin yokluğu ise kadınların çalışma hayatına katılımını kalıcı biçimde sınırlıyor.
Türkiye’nin temel istihdam sorunu üniversite mezunu fazlalığından kaynaklanmıyor. Veriler, üniversite mezunlarının işsizlik oranı görece yüksek olsa da istihdam oranlarının diğer eğitim gruplarından belirgin biçimde daha yüksek olduğunu gösteriyor. Çözüm üniversiteyi…
Uzun süren sessizliğin ardından Ulusal Hesaplar Sisteminde yapılan son revizyon önemli bir kırılmaya işaret ediyor.